لبالب شد ز خون دل ایاغِ(1) حضرت صادق
دلم چون لاله مىسوزد ز داغ حضرت صادق
چو در خاك مدینه زائرش منزل
كند از جان
به هر جا اشك مىگیرد سراغ حضرت صادق
در این شبها بود
روشن، مزار بى رواق او
كه باشد اشك مهدى چلچراغ حضرت صادق
خزان هرگز
نمىگردد بهار دانش و بینش
از آن گلها كه بشكفته به باغ حضرت
صادق
معطر مىكند بوى دل آویزش فضاى جان
همان گلهاى علم باغ و
راغ(2) حضرت صادق
نشسته در عزا موسىبن جعفر با دلى سوزان
زند آتش به
جانش سوز داغ حضرت صادق
ز شعر جانگدازت شعله خیزد «حافظى» زیرا
شد
از خون جگر لبریز ایاغ حضرت صادق
