تغییر قبله از بیت المقدس به خانه كعبه برای همه سؤال انگیز بود. آنها كه گمان می كردند هر حكمی باید ثابت باشد می گفتند اگر می بایست ما به سوی كعبه نماز بخوانیم چرا از همان روز اول نگفتند؟ و اگر بیت المقدس مقدم بود كه قبله انبیاء پیشین محسوب می شد چرا تغییر یافت؟

دشمنان نیز میدان وسیعی برای سمپاشی یافتند، شاید می گفتند: او در آغاز متوجه  قبله پیامبران گذشته شد، اما پس از پیروزی هایش نژادپرستی بر او غلبه نمود و آن را به  قبله قوم خود تبدیل كرد! یا می گفتند: او برای جلب توجه یهود و مسیحیان، نخست بیت المقدس را پذیرفت، هنگامی كه مؤثر نیفتاد آن را تبدیل به " كعبه" كرد.

بدیهی است این وسوسه ها آن هم در جامعه ای كه هنوز نور علم و ایمان زوایایش را روشن نساخته بود، و رسوبات دوران شرك و بت پرستی هنوز در آن وجود داشت، چه نگرانی و اضطرابی ایجاد می كند.

لذا قرآن صریحاً در آیه فوق می گوید: این یك آزمایش بزرگ برای مشخص شدن موضع مؤمنان و مشركان بود.

بعید نیست یكی از علل مهم تغییر  قبله مسأله زیر باشد:

از آنجا كه خانه كعبه در آن زمان كانون بتهای مشركان بود، دستور داده شد مسلمانان موقتاً به سوی بیت المقدس نماز بخوانند و به این ترتیب صفوف خود را از مشركان جدا كنند.

اما هنگامی كه به مدینه هجرت كردند و تشكیل حكومت و ملتی دادند و صفوف آنها از دیگران كاملاً مشخص شد، دیگر ادامه این وضع ضرورت نداشت. در این هنگام به سوی كعبه قدیمی ترین مركز توحید و پرسابقه ترین كانون انبیاء بازگشتند.

بدیهی است هم نماز خواندن به سوی بیت المقدس برای آنها كه خانه كعبه را سرمایه معنوی نژاد خود می دانستند مشكل بود، و هم بازگشت به سوی كعبه بعد از بیت المقدس بعد از عادت كردن به قبله نخست.

مسلمانان به این وسیله در بوته آزمایش قرار گرفتند، تا آنچه از آثار شركت در وجودشان است در این كوره داغ بسوزد، و پیوندهای خود را از گذشته شرك آلودشان ببرند و روح تسلیم مطلق در برابر فرمان حق در وجودشان پیدا گردد.

اصولاَ خداوند لامكان است، پس قبله رمزی است برای وحدت صفوف و احیای خاطره ها ی توحیدی، و تغییر آن هیچ چیز را دگرگون نخواهد كرد، مهم تسلیم بودن در برابر فرمان او و شكستن بتهای تعصب و لجاجت و خودخواهی است.