علامه محمدباقر مجلسی، فرزندملامحمد تقي مجلسي فرزند مقصود علی مجلسی، معروف به علامه مجلسی و مجلسی ثانی، از بزرگترین و معروفترین علمای تشيع عهد صفويه بود.
زندگينامه:
در سال۱۰۳۷ هجري قمري که این سال برابر است با عدد ابجدي جمله «جامع کتاب بحارالانوار» در شهر اصفحان دیده به جهان گشود. پدرش ملا محمدتقي مجلسي از شاگردان شيخ بهايي بود و در علوم اسلامی از بزرگان روزگار خود به شمار میرفت. مادرش دختر صدرالدین محمد عاشوری بود.
هنوز به سن ۴ سالگی نرسیده بود که نزد پدرش به تحصیل پرداخت و در مساجد برای نماز حاضر میشد. چنانچه خود میگوید: «الحمدلله رب العالمین که بنده در سن ۴ سالگی همه اینها را میدانستم؛ یعنی خدا و نماز و بهشت و دوزخ. و نماز شب میکردم در مسجد صفا، و نماز صبح را به جماعت میکردم و اطفال را نصیحت میکردم به آیت و حدیث، به تعلیم پدرم رحمةالله علیه».او در زمان کوتاهی تمام علوم رسمی زمان خود را فرا گرفت.با وجود اینکه پدرش در علوم نقلی تبحر داشت، ولی بر اثر تغییر جهتی که در پدرش حاصل شده بود و بیشتر متمایل به علوم نقلي و بخصوص شرح و تفسیر احادیث گردیده بود، تنها علوم نقلی را از پدرش فرا گرفت و علوم عقلي را نزد آقا حسین خوانساری استفاده کرد.
در ۱۴ سالگی ازملاصدرااجازه روايت گرفت. و سپس در حضور استادانی چون علامه حسن علی شوشتری، امیرمحمد مومن استرآبادی، میرزای جزایری، شيخ حر عاملي ـ ملامحسن استرـ ملا محسن فيض كاشاني، ملا محسن مازندراني تحصیل کرد. وی در اندک زمانی بر دانشهای صرف و نحو، معانی و بیان، لغت و ریاضی، تاریخ و فلسفه، حديث و رجال، درايه و اصول وفقه و كلام احاطه کامل پیدا کرد.

ـ برخی کتب علامه عبارتاند از: